Column Machteld Bouma - schrijfster van 'Het lopend buffet'

Machteld Bouma is de schrijfster van het boek 'het lopend buffet'. Hierin geeft zij een kijkje in de keuken in het leven van MS patiënte May. Voor Toekomstmetms.nl heeft zij een column geschreven.

Fictie

Voor zover ik weet bestaat er geen groot communicatiebureau met een meneer Kolbert aan het hoofd. Ook heb ik geen Iraanse buurman Ibrahim, ik heb geen zus Jolie en zelf heet ik niet May. Dat is fictie. Het Lopend Buffet is een boek dat weliswaar over een ‘ik’ gaat en dat ik geschreven heb, maar ik ben niet die ‘ik’. Ik ben slechts de schrijver en heb het allemaal verzonnen… Op dat ene na.

Voor Het Lopend Buffet heb ik weinig research hoeven doen, want ik weet wat May voelt en vooral wat niet. Ik weet hoe onhandig haar handen zijn, weet wat ze ziet en wat niet. Ik voel hoe moe ze is, en hoe wanhopig soms. May heeft MS, en dat heb ik ook. Echt. Helaas. Al meer dan vijfentwintig jaar.

‘Zó lang?!’ vragen mensen soms verbaasd als ze me net leren kennen. Snel rekenen ze uit dat ik dan toch wel erg jong was toen ik de diagnose kreeg. De meesten van hen weten niets over MS; ze weten bijvoorbeeld niet dat de ziekte vaak mensen op jonge leeftijd treft, nog in de bloei van hun leven, nog aan het begin van hun loopbaan en nog van alles van plan... Jonge mensen met een kinderwens en andere dromen.
Gemeen? Ja, MS is een gemene ziekte.

Om die reden wilde ik dit boek dan ook eigenlijk helemaal niet schrijven. Immers: als ik schrijf, juist als ik schrijf, dan ben ik vrij! Ik creëer zonder problemen een wereld waarin ik nog wel kan wandelen en waterskiën en bergbeklimmen. In deze wereld kan ik draven als een paard, vliegen als een vogel, huizen bouwen om ze vervolgens in de fik te steken ‒ het kan allemaal als het verhaal daar toevallig om vraagt.

Maar ja. Dit verhaal zat erin en moest er zo nodig uit. Soms gaat dat zo. Zo schreef ik dus toch over onvrijheid. Tegen heug en meug. Gelukkig viel er tijdens het schrijven toch ook nog wel iets te lachen.

Nu het af is, denk ik weleens: wat zou het mooi zijn als ik een vervolg kon schrijven. Buffet II. Over dat er een medicijn is; niet alleen een medicijn dat remt, maar een dat MS voorkomt en misschien geneest. Dat in elk geval niet langer jonge mensen de diagnose krijgen. Dat May beter wordt en hoe ze daarmee omgaat…

In mijn hoofd kan het al, want in mijn hoofd kan alles. Nu nog echt.

Graag.

Het lopend buffet is o.a. verkrijgbaar bij bol.com.